Amel Yachts – łodzie żaglowe na sprzedaż

Amel

Założyciel stoczni Henri Amel (ur. 1913, zm. 2005) był pionierem w dziedzinie „budowy łodzi z kompozytów”. Jego doświadczenie i zamiłowanie do innowacji do dziś kształtują jachty Amel.

Pływając dziś 50- i 60-stopowymi jachtami z stoczni Amel, trudno uwierzyć, że również ta stocznia zaczynała w dosłownym tego słowa znaczeniu „mało”: od małych serii, małych budżetów i małych łodzi.
Jeśli jednak przyjrzysz się dzisiejszym jachtom Amel nieco dokładniej, szybko stanie się jasne, że szkutnicy i konstruktorzy tej typowo francuskiej stoczni pozostali wierni dawnym zasadom: budować solidne, trwałe łodzie, które stoją na najnowszym poziomie technicznym, obywają się bez „bajerów”, a mimo to można je nazwać „luksusowymi jachtami”.

Poszukiwanie nieustannej odnowy

Tą drogą zespół stoczni Amel Yacht podąża już od 1962 roku. Dzięki temu w każdym pojedynczym jachcie kryje się ponad pół wieku kunsztu rzemieślniczego i odpowiednio ogromne doświadczenie. Trzeba to rozumieć dosłownie, ponieważ jachty Amel to niemal zawsze konstrukcje jednostkowe.
Jeszcze kilka lat temu w halach stoczniowych Amel w La Rochelle pracowano zasadniczo „tylko” nad jednym jachtem; obecnie dwa do trzech jachtów jest jednocześnie kładzionych na kilu i budowanych.
Podobnie jak w innych francuskich stoczniach o długiej tradycji, także w Amel Yachts pozostano wiernym pierwotnemu duchowi firmy, zainspirowanemu przez założyciela stoczni Henriego Amela (który naprawdę nazywał się Henri Tonet). To, co w kontekście pojęcia „tradycja” może brzmieć nieco paradoksalnie, w Amel jest zasadą: „Amel, czyli poszukiwanie nieustannej odnowy” to od dziesięcioleci motto stoczni.

Pionier kompozytów

Henri Amel (ur. 1913) założył stocznię w 1965 roku, ale już w młodości był zapalonym żeglarzem i miłośnikiem sportów wodnych. Podczas II wojny światowej, służąc jako żołnierz, zauważył, że barki desantowe, którymi wojska alianckie lądowały we Francji, były często wykonane z kompozytu poliestrowego. Ponieważ Amerykanie nie chcieli zdradzić swojego „sekretu”, czyli składu tego kompozytu, Henri Amel opracował własną tkaninę z włókna szklanego, którą laminował ścianki wewnętrzne, kadłub i pokład, łącząc je w jedną całość. Efektem była wytrzymała i całkowicie wodoszczelna konstrukcja.

Dzięki małemu jachtowi kabinowemu „Copain” (kumpel) Amel już na początku produkcji seryjnej stworzył ulubieńca publiczności. Ta mierząca zaledwie 5,25 m łódź była budowana przez sześć lat, aż do 1968 roku. Już w 1966 roku Amel wprowadził na rynek swój pierwszy seryjny 11-metrowy kecz; dwadzieścia lat i pięć serii modelowych w różnych rozmiarach później powstała legendarna Super Maramu. Ten 16-metrowy kecz do dziś jest w kręgach szkutników czymś w rodzaju legendy.

Przez dziesięć lat Super Maramu budowano w stoczni Amel bez zasadniczych zmian. W 1997 roku powstał nowy projekt 16-metrowego kecza, który z powodzeniem realizowano do 2006 roku. W 2000 roku amerykański magazyn „Cruising World” przyznał Super Maramu tytuł najlepszego jachtu roku.

Europejski jacht roku w kategorii „Luksus”

W 2016 roku zaprezentowano model Amel 64, a w 2017 Amel 50, który rok później został wybrany „najlepszym europejskim jachtem w kategorii „Luksus”. W 2019 roku odświeżona wersja Amel 60 zastąpiła poprzedni model.

Założyciel stoczni i jej „silnik” Henri Amel zmarł w 2005 roku, ale „dobrze przygotował grunt” i pozostawił po sobie sprawnie działającą i pod każdym względem innowacyjną stocznię. Do samego końca Henri Amel miał wpływ na design i wyposażenie jachtów Amel. I to mimo że ten zapalony żeglarz przez długi czas był całkowicie niewidomy wskutek rany odniesionej na wojnie.