Silniki zaburtowe na sprzedaż

Silnik zaburtowy

Co jest najlepszym przyjacielem motorowodniaka? Jasne – napęd! Być może najbardziej przełomowym wynalazkiem w sportach wodnych jest silnik zaburtowy, popularnie zwany po prostu zaburtowym. Dajemy ci przegląd i rozjaśniamy temat.

Czym jest silnik zaburtowy?

W sportach wodnych trudno znaleźć inny rodzaj napędu, który cieszyłby się podobną popularnością. Silnik zaburtowy (potocznie: zaburtowiec) napędza na całym świecie miliony małych i średnich łodzi motorowych. Jego moc w produkcji seryjnej sięga od 1,5 do kilkuset koni mechanicznych.

Silniki zaburtowe montuje się najczęściej pojedynczo na pawęży łodzi lub w specjalnej studzience silnika. Można je też spotkać parami, czyli jako silniki bliźniacze (najczęściej z przeciwbieżnymi kierunkami obrotu śrub), przede wszystkim w bardziej sportowych wersjach łodzi.

Do jakich łodzi pasuje silnik zaburtowy?

Na mniejszych łodziach żaglowych (jachtach mieczowych i kilowych o długości do około 7,50 m) silniki zaburtowe służą jako napęd na czas flauty oraz pomoc przy manewrach w porcie i podczas kotwiczenia.

Silniki zaburtowe mocuje się do rufy, czyli pawęży łodzi, za pomocą mechanizmu uchylnego. W przypadku niektórych typów łodzi żaglowych, ze względu na nieodpowiednią rufę (np. rufę zaostrzoną lub nawisającą pawęż), silnik zaburtowy montuje się również z boku (silnik burtowy).

Elastyczny montaż

Przy mniejszych silnikach podnoszenie i opuszczanie odbywa się zwykle ręcznie; większe silniki są podnoszone i opuszczane za pomocą silnika elektrycznego. Odchylanie silnika zaburtowego jest niezbędne przede wszystkim przy dobijaniu do brzegu, na przykład na plażach lub slipach, ponieważ w przeciwnym razie śruba mogłaby ulec uszkodzeniu. Na łodziach żaglowych silnik podnosi się od razu po użyciu, aby śruba nie powodowała niepotrzebnego oporu wody.

Jak działa silnik zaburtowy?

W silniku zaburtowym silnik, przekładnia i śruba tworzą jedną całość.
Silniki zaburtowe uruchamia się albo ręcznym starterem linkowym (mniejsze jednostki), albo rozrusznikiem elektrycznym.
Sterowanie w łodziach motorowych odbywa się za pomocą rumpla silnika zaburtowego – silnik musi być oczywiście zamocowany obrotowo, aby można go było w uchwycie obracać wokół osi pionowej w lewo i w prawo. W większych typach łodzi stosuje się układy hydrauliczne lub linkowe, obsługiwane z kolei za pomocą koła sterowego umieszczonego w kokpicie.
Żeglarze korzystający z silnika zaburtowego blokują go w jednej pozycji, ustawiają opływowo i sterują skuteczniejszym sterem łodzi.

Elektryczna alternatywa

Na rynku międzynarodowym wciąż dominują spalinowe silniki zaburtowe. Jednak mocne i zapewniające duży zasięg silniki elektryczne są „na fali” dzięki swojej przyjazności dla środowiska. Na wielu europejskich jeziorach śródlądowych obowiązuje już zakaz stosowania silników spalinowych, co dodatkowo nakręciło boom na elektryczne silniki zaburtowe.

Od kiedy istnieją silniki zaburtowe?

Silniki zaburtowe są stosowane już od końca XIX wieku. Pierwszy silnik zaburtowy zbudował Francuz Gustave Trouvé w 1880 roku. Prawdziwy przełom osiągnął jednak Amerykanin Ole Evinrude. Od 1910 roku sprzedawał – również dzięki sprytnemu marketingowi – tysiące swoich legendarnych dziś silników (zobacz także portret „Miłość, lody i młynek do kawy").