Łodzie kilowe i jachty kilowe na sprzedaż

Łódź kilowa czy jacht kilowy – co to właściwie znaczy?

Mianem jachtów kilowych i/lub łodzi kilowych określa się w żargonie żeglarskim łódź żaglową lub jacht żaglowy, na spodniej części kadłuba której zamontowany jest kil balastowy. Ten kil zapewnia stateczność ciężarową, gdy przy postawionej powierzchni żagli – zależnie od siły wiatru i kąta jego natarcia – jacht lub łódź przechyla się.

Łodzie kilowe czy jachty kilowe – definicja.

W języku żeglarskim przez jachty kilowe i/lub łodzie kilowe rozumie się łódź żaglową lub jacht żaglowy, u spodu którego kadłuba zamocowany jest kil balastowy. Kil ten zapewnia stateczność ciężarową, gdy wskutek postawionej powierzchni żagli – w zależności od siły wiatru i kąta jego padania – jacht lub łódź przechyla się (kładzie się na burtę). Kil wytwarza wtedy po stronie nawietrznej hydrodynamiczną przeciwwagę, która ma zapobiec wywróceniu się jachtu lub łodzi. Ponadto kil – mniej lub bardziej skutecznie, zależnie od swojego kształtu – zmniejsza dryf jachtu żaglowego na kursach ostrych.

Jakie są zalety kilu?

Większość kilów zaprojektowana jest tak, aby po zwykłej wywrotce – żagle i maszt na powierzchni wody – jednostka podnosiła się z powrotem bez pomocy z zewnątrz (efekt wańki-wstańki).
Przy ciężkiej pogodzie na morzu i wysokiej fali jachty kilowe mogą jednak wywrócić się do góry dnem (jacht obrócony o 180 stopni, maszt pod wodą, kil skierowany w górę ponad powierzchnię wody). Czy i po jakim czasie wystąpi efekt samoczynnego prostowania, czyli moment prostujący, zależy od wysokości nadchodzących fal oraz od konstrukcji kilu. Dlatego na przykład w nowoczesnych jachtach pełnomorskich, takich jak IMOCA, którymi żegluje się m.in. samotnie i non stop dookoła świata, przeprowadza się testy wywrotki. Jachty doprowadza się wówczas za pomocą dźwigu do wywrócenia, aby sprawdzić, czy podnoszą się bez pomocy z zewnątrz.
Wywrócenie do góry dnem na pełnym morzu powoduje u jachtów w większości przypadków poważne uszkodzenia, takie jak złamanie masztu czy rozdarcie żagla, może też ciężko zranić osoby pod pokładem albo wyrzucić za burtę niezapiętą wachtę pokładową.

Formy kilu stosowane obecnie w budowie łodzi i jachtów:

• Fałszkil: Ciągnie się poziomo niemal na całej długości podwodnej części kadłuba i hydrodynamicznie zwęża się w pionie ku dołowi. Spotykany dziś przeważnie już tylko w klasycznych jachtach i replikach.

• Krótki kil: Określenie «krótki» odnosi się do poziomej długości kilu przy kadłubie w stosunku do długości jednostki. Ten wariant stosowany jest w większości łodzi żaglowych i jachtów żaglowych we współczesnym szkutnictwie. Paradoksalnie płetwy kilowe przy krótkich kilach są nieproporcjonalnie długie. Dlatego zanurzenie jednostek z krótkim kilem jest zwykle wyraźnie większe niż w przypadku jednostek z fałszkilem.

• Kil mieczowy: Z relatywnie krótkiej płetwy kilowej można wysuwać i chować miecz.

• Kil przydenny: Dwa krótkie kile z krótkimi płetwami kilowymi, umieszczone po bokach kadłuba. Stosowany często na wodach pływowych, ponieważ jacht może bez problemu osiąść na kilach przydennych podczas odpływu i pozostaje przy tym w pozycji poziomej.

• Kil podnoszony: Dzięki specjalnym mechanizmom w jachcie płetwę kilową można podnieść do wnętrza kadłuba. Sprawdza się przede wszystkim w jachtach, które są często transportowane.

• Kil obrotowy: Płetwę kilową można odchylić/złożyć pod kadłub łodzi.

• Kil wahliwy: Zwykle nieproporcjonalnie długa płetwa kilowa z bombą kilową jest unoszona na bok za pomocą rozbudowanego systemu cięgien. Dzięki temu można zmniejszyć przechył łodzi, która płynie bardziej wyprostowana. Kile wahliwe montuje się niemal wyłącznie w pełnomorskich jachtach regatowych. Ich moment prostujący cenią zwłaszcza załogi shorthanded (najwyżej dwie osoby na pokładzie). Gdy kil wahliwy zostanie już wychylony na nawietrzną, powstały w ten sposób zwiększony dryf trzeba równoważyć dodatkowymi mieczami.

Szczegółową definicję rodzajów kilu stosowanych na Boat24 znajdziesz w naszym magazynie: Rodzaje kilu